ندا مىآيد از جانب خداى عز و جلّ كه خ اى محمّد ! اى حبيب من ! به تحقيق كه گردانيدم مكافات ايشان را به سوى تو و حواله به تو كردم . پس ، ايشان را ساكن ساز در بهشت ، در هرجا كه خواهى . خ پس ، ساكن مىسازد ايشان را در وسيله‌اى در جايى كه محجوب نيستند از محمّد و اهل بيت او - صلوات اللّه عليهم . » پس ، بايد كه پادشاه در تعظيم و اكرام ايشان غايت مبالغه كند و در ايصال وظايف و سيورغالات ايشان اهتمام ورزد و از احوال فقراى سادات و ايتام و بيوه‌زنان ايشان غافل نگردد ، و حقوق اخماس و غير ذلك به ايشان برساند و اشراف و نقباى سادات و صاحبان خاندانهاى بزرگ و رفيع را بزرگ‌مرتبه دارد و در اجلال و توقير ايشان تقصير ننمايد . و مراعات عبّاد و زهّاد و گوشه‌نشينان به‌جا آورد و از تلبيس زرّاقان و دروغگويان و شيّادان كه در ميان اين طوايف مىباشند ، برحذر باشد . و از مردمانى كه دعويهاى كرامات و خوارق عادات و كشف و اخبار مغيبات مىكنند ، فريب نخورد و اگر خواهد كه امتحان و تجربهء اين جماعت كند و طلب وضوح كذب و بطلان ايشان نمايد ، هيچ به از آن نيست كه به مشاهدهء صحيح كرامت و خارق عادت ايشان را استعلام نمايد و بر مشاهده اعتماد كند ، و به خبر و نقل و حكايت اكتفا ننمايد كه در آن باب تلبيس بسيار واقع مىشود و حيله‌هاى دقيق [ 156 ب ] از عيّاران اين فنون به ظهور مىرسد . و در كلام مقدّس حضرت امير المؤمنين - صلوات اللّه عليه - مذكور است كه ، « ما بين حقّ و باطل چهار انگشت است . » و غرض از اين سخن ، آن است كه حقّ آن است كه به چشم خود ببينى و باطل آن است كه به گوش بشنوى ، چه فاصلهء ميانه چشم و گوش چهار انگشت است . و بر پادشاه ترويج مساجد و معابد و مواضع دعا لازم است . پس ، بايد كه در اين باب به جماعتى كه به ايشان نسبت داشته باشد ، چون صدور و اهالى شرع ، تأكيد نمايد كه مساجد شريفه را به رونق بدارند و جماعتى كه اهليّت و قابليّت نداشته باشند ، ايشان را از محراب و منبر متقاعد سازند تا اضلال خلق نكنند و آفت جهل مركّب ايشان به عوام النّاس و مردم ضعيف العقل سرايت ننمايد ؛ بلكه بايد پيشنمازان و واعظان ، مردم صالح عادل متديّن عارف به مسائل و احكام شرع باشند تا از اقتداى به ايشان ضررى به اديان